shoe dreams

Vanochtend werd ik op een abnormaal uur wakker (half 11, onnatuurlijk vroeg voor mijn doen), en amper een half uur later bevond ik me op de IR-trein richting Antwerpen. De voorbije nacht droomde ik namelijk over een paar schoenen dat ik al heel lang wil. Je zou ze mijn droomschoenen (van het moment) kunnen noemen.

Het gaat om de camelkleurige lederen sleehakken van Zara die menig blogster in haar schoenenkast heeft staan en die mij jaloers en licht kwijlend achterlaten. Maar daar zou dus verandering in komen, want het laatste paar stond én in de juiste maat én rijkelijk afgeprijsd ongeduldig op mij te wachten. Althans volgens de droom.

Zo kwam het dus dat ik lichtjes zenuwachtig en met een slaapkop de trein opstapte. En wat ging die traag! Rampscenario’s begonnen zich in mijn hoofd af te spelen. Wat als iemand míjn droompaar wegkaapt terwijl ik in deze trein zit? Waarom heb ik geen vroegere trein genomen? Waarom ben ik niet zoals een normaal persoon gisterennacht al voor de Zara gaan bivakkeren?


de shoes in kwestie – foto: le blog de betty

De tijd kroop langzaam voorbij en de zenuwinzinking kwam gevaarlijk dichtbij, totdat we uiteindelijk toch in Antwerpen-Centraal aankwamen. “Het treinpersoneel wenst u nog een prettige dag”, klinkt het doorheen de luidsprekers. Ja! Vandaag is de dag dat ik mijn droompaar zal bemachtigen. Het moet wel! Waarom zou het treinpersoneel me anders een prettige dag toewensen?

Ik haast me naar de metro en moet me inhouden om niet als een gek te beginnen rennen (want dat zou overdreven zijn voor een paar schoenen, toch?). Eindelijk sta ik op de Meir. Ik haast me naar de Huidevetterstraat, het filiaal van in m’n droom. Nu ik zo dichtbij ben vind ik het best acceptabel om een spurtje in te zetten. Ik blijf even staan om te kijken of ik in al m’n enthousiasme de winkel niet ben voorbij gerend, en dan zie ik ‘m voor me. Er weerklinkt nog net geen Hallelujah op de achtergrond.

Eenmaal binnen laat ik mijn ogen doelgericht over elk rek gaan. Een gelijkenis met Clark Kent die z’n x-ray vision gebruikt is hier wel op z’n plaats. Ik loop al starend naar de grond heel de winkel door, want bij Zara staan de schoenen meestal onder de tafels met kleding. Mijn droompaar is nergens te bespeuren. Ik loop naar boven en bedenk me dat ik nu weet hoe Jack Bauer uit 24 zich moet voelen. Ook boven speur ik de hele verdieping af. Niets. Geen droompaar. Zelfs niet in een andere maat, zelfs niets dat vaag op mijn schoenen gelijkt.

Ik moet me inhouden om een verkoopster aan haar revers vast te nemen en haar hysterisch te eisen me m’n schoenen te geven. Ik besluit het over een subtielere boeg te gooien en vraag met m’n meest rustige stem of ze soms nog ‘dat ene paar schoenen’ in de stock hebben liggen. De verkoopster weet niet welk paar ik bedoel, en het antwoord “dat paar uit mijn dromen” helpt haar niet bepaald verder. Uiteindelijk komt het erop neer dat de schoenen in kwestie al lang uitverkocht zijn. Insert Borsato’s ‘de meeste dromen zijn bedrog’. Ietwat teleurgesteld loop ik de winkel uit. Ik sta op straat, met lege handen. Maar dan zie ik het. De zon schijnt en de vogels fluiten. Het is een prettige dag.

ps. Ben jij trotse eigenaresse van deze schoenen en heb je na het lezen van mijn verhaal medelijden met me gekregen? Ik heb maat 37, dankje.

Search anything and hit enter
Loading...
Look Featured In Posts
    Loading...
    Previous
    grain
    Shop The Looks
      Loading...